دوست ندارم

یک وقتهایی مثل الان دوست ندارم با هیچ آشنا و فامیلی بُر بخورم .

حس خوبی بهم نمی دهد که بروم عروسی و یک سری چهره هایی را ببینم که احساس می کنم استرسم را بیشتر می کنند .

اینکه کز کنم گوشه ی تنهایی خودم برایم دلپذیر است .

تغییر این رو روزهای یکنواخت را دوست ندارم .

حتی دلم نمی خواهد هماهنگ با خانواده برنامه ی تحمیل شده ای را بپذیرم

این همه حس بد آشنا گریزی از کجا نشات می گیرد .

چرا دلم این همه تنهایی می خواهد و بس

چرا حس می کنم هیچ کس نزدیک نیست .

چرا در دلم کسی جا نمی گیرد .

چرا ..

پ ن : این قرص های لعنتی اعصاب و خلقیاتم را بدجور بهم می ریزند

پ ن : فامیل هایی که در روزهای سخت سراغی از من نگرفتند به هنگام شادی نمی خواهم .

پ ن : عصبی و کلافه ام این روزها بشدت