گریِ من

نه اون قسمت روونه کردنت تو اتاق عمل

نه اشکهای داغ پشت در

نه تحویل گرفتنت با اون همه گریه و جیغ هات تو ریکاوری

هیچ کدوم اندازه ی گریه های تو بخش ات کمرمو خم نکرد .

اینکه تو گوشِت میگفتم قول میدم دردت تموم میشه و هیچ کاری نمیتونستم برات بکنم . غول چراغ جادوت نبودم .

تازه فهمیدم یه جاهایی تو زندگیت ، خورد میشم و کاری از دستم برنخواهد اومد و تو باید تنهای تنهای تنها مشکلاتت رو بدوش بکشی و من فقط میتونم کنارت وایستادم تا بهم تکیه کنی ... باید اونقدر بال و پرت قوی باشه که تنهایی از پسشون بر بیای ...